Brulbrief oktober 2014

Brulbrief Nederlandse Vereniging Addis Ababa

Voorwoord

Beste Nederlands sprekende gemeenschap,

Een heel nieuw Brulbrief-team, een heel nieuwe lay-out… Maar wel met de gebruikelijke rubrieken en veel input van verschillende kanten.
De redactie en vormgeving van de Brulbrief wordt nu gedaan door Quirine en Stephanie. Heel erg bedankt hiervoor!

In deze brulbrief weer veel verschillende dingen – van een brief van de Koning tot restaurant-reviews en uitjes tot de juffen van de Taaltoekel. Ik wens jullie vooral veel leesplezier, maar wil in dit voorwoord nog even stilstaan bij het overlijden van Wim Woudenberg van Wim’s Holland House. Een ware icoon in de Nederlands sprekende gemeenschap in Ethiopië.  We missen hem heel erg en wensen Rahel veel sterkte toe met dit verlies – en het draaiende houden van Wim’s Holland House.

Namens het bestuur,
Wikke Tuinhout – voorzitter NVE

Inhoudsopgave

In Memoriam: Wim Woudenberg
Brief Koning Willem-Alexander
Nieuw hier: Eline van der Veen (29) en Eric de Vaan (27)
Verslag activiteiten NVE: BBQ
Lodge Zeist
De Vereniging Nederlandse School in Addis Ababa
Nieuw leven buiten Addis
Nieuwe restaurants
Merga
Bale Mountains Lodge
Klaverjaspoot NVE
Oproep Els Labberton
Agenda komende activiteiten NVE
De Alles-uit-je-hoofd Quiz
Oproep Sinterklaasfeest

In Memoriam: Wim Woudenberg

In memoriam, Wim Woudenberg, Wim’s Holland House in Addis Ababa.

In juni van dit jaar is Wim Woudenberg vrij plotseling overleden. Eind april, net voor Koningsdag, is hij hals over kop naar Nederland gevlogen omdat hij zich weer niet goed voelde. Hij was de afgelopen 2 jaar al een aantal keren voor onderzoek naar Nederland gegaan, maar het was steeds niet duidelijk wat er aan de hand was.

Wim is geboren en getogen in Driebergen en in zijn jonge jaren werkte hij ook al in cafés. Wim heeft veel aparte dingen gedaan: hij was geen ‘ doorsnee jongen’ werd er gezegd en zette zich al vroeg in voor de ‘armere medemensen’. Zo organiseerde hij de transporten naar Polen en Roemenië. Hij heeft ook de Holland Duck club opgezet, het blad Truckstar geïntroduceerd en de zwaaiende handjes voor op de auto ruiten bedacht om reclame mee te maken. Dit alles speelde zich af in de jaren 70-80.

Wim woonde al sinds 1992 in Addis. Hij was met zijn toenmalige Eritrese vrouw Lemlem vanuit Soedan gekomen om zijn aldaar opgezette project TASC ook in andere Afrikaanse landen op te zetten en Ethiopië leek daar het eerst aangewezen land voor. In 1994 begon Wim een café annex pizza restaurant voor de Internationale gemeenschap in Kazanches, net voorbij de uitgang van de EU. Dit werd binnen een korte tijd een zeer populaire plek want zo iets was er in Addis nog niet…..Overigens waren er toen ook genoeg Ethiopiërs die deze plek wisten te vinden. The Dutch Milkhouse werd later na 3 verhuizingen binnen de stad Wim’s Holland House bij LAGARE. Door de jaren heen zijn hier veel overlanders langs gekomen, reizigers op de motor, met een truck of een camper, een landcruiser of zelfs op de fiets. Op internet zijn hier vele reisblogs over te vinden. Ook zijn er vele activiteiten georganiseerd, mede door inzet van de NVE. Rahel en Wim ontmoetten elkaar zo’n 10 jaar geleden en 2 jaar geleden zijn ze in Driebergen getrouwd.

Wim zal in Addis Abeba en in het Holland huis gemist worden en we hopen dat zijn vrouw Rahel en haar personeel toch nog een aantal jaren kunnen blijven op de huidige locatie, zodat het Holland huis niet verloren zal gaan. Het hele gebied rond om LAGARE is ook voorzien om ‘gereconstrueerd’ te worden. We wensen Rahel veel sterkte toe!

Mari-Lou van Kolfschoten

Brief Koning Willem-Alexander

Nieuw hier: Eline van der Veen (29) & Eric de Vaan (27)

Wat komen jullie hier doen?
Eline: ik zal de nieuwe functie van Aid & Trade medewerker op de ambassade vervullen.
Eric: ik ga voor FloraHolland werken als manager Ethiopië.

Hoe zijn jullie hier terecht gekomen?
Elk jaar publiceert BZ een interne vacaturelijst met functies die het jaar daarop vrij komen. Deze functie als Aid & Trade medewerker in Addis stond er  afgelopen december tussen en sprak ons direct aan. Een avontuur in Ethiopië leek ons wel wat.

Sinds wanneer zijn jullie In Ethiopië?
We zijn hier sinds eind augustus 2014.

Hoe lang blijven jullie?
In principe blijven we hier 3 jaar.

Wat is jullie studieachtergrond en werkverleden van de afgelopen jaren (en landen)?
Eline: ik heb geen economische achtergrond zoals je wellicht zou verwachten, maar heb Europese politiek gestudeerd in Brugge. De theorie heb ik vervolgens in de praktijk gebracht in Brussel, waar ik eerst voor een Europarlementariër werkte, en daarna bij de Nederlandse vertegenwoordiging bij de EU, alvorens bij begrotingszaken in Den Haag te worden geplaatst. Voor mijn volgende functie leek het mij goed om me te verbreden en ook het werk van handelsmedewerker eigen te maken nu economische diplomatie een steeds belangrijkere tak van sport is voor BZ.
Eric: ik ben in Delft afgestudeerd als ingenieur met de energiesector als specialisatie. Vervolgens heb ik bij Roland Berger gewerkt als strategie consultant voor bedrijven in o.a. automotive en olie en gas. De bloemensector in Ethiopië staat voor veel uitdagingen, die aansluiten bij mijn technische en commerciële achtergrond.

Wat wisten jullie al van Ethiopië?
Behalve de bekende export producten koffie, qat en bloemen niet zo veel. Oh, en dat het zou regenen bij aankomst.

Wat wisten jullie nog niet?
Dat rauw vlees hier een delicatesse is was ons wel bekend. Maar de manier waarop dit vlees wordt bereid (inclusief het over de schouder vervoeren van karkassen, de daardoor bloedrood doorlopen overalls, het in de blote lucht aan de straat laten hangen van het vlees, en tot slot de bereiding op een houten snijplank die daar al 10 jaar zonder schoonmaken voor dient) was voor ons een… ‘verrassing’. Ook was het gebruik van gin ter conservering van de fruitsalade voor het ontbijt een ons nog onbekend recept.

Wat is jullie meegevallen in de eerste weken dat jullie hier waren?
3G en de file! We hadden een soort Jakarta verwacht wat dat laatste betreft, maar het valt echt reuze mee. Daarnaast het feit dat we binnen één dag TV en wifi hebben geregeld. Daar kan UPC nog een puntje aan zuigen.

Waar woonden jullie hiervoor? En waarom?
Het Venetië van het Noorden, Amsterdam. Omdat we na Brussel dicht bij vrienden wilden wonen, en vooral ook om te genieten van de stad.

Wat hebben jullie achtergelaten in Amsterdam? En wat missen jullie?
Behalve familie, vrienden, onze kat, het Vondelpark en een witbier op het terras in de zon met een lekkere bitterbal na, hebben we niet zoveel waar we ons aan binden.

Hebben jullie al iets van het land gezien?
De afgelopen maand zijn we vooral bezig geweest de stad te ontdekken, maar de rest van Ethiopië staat zeker op het programma voor de komende tijd!

Wat vinden jullie tot nu toe het mooiste plekje?
Meskel square.

Zijn jullie al in een restaurant uit eten gegaan dat jullie op basis van jullie ervaringen aanraden? 
We zijn bij Africana geweest. Dit is bij voorkeur op New Year’s eve erg leuk, met een groep dansende Ethiopiërs en een lekkere frisse Walia.

Wat jullie betreft elke dag injera of is een keer in de maand wel voldoende?
Iets daar tussen in.

Waar kunnen we jullie voor wakker maken of wat zijn jullie hobby’s?
Wakker maken mag zeker voor een bord huisgemaakte erwtensoep en daarnaast is duiken onze grote hobby. De Oost-Afrikaanse onderwaterwereld willen we zeker gaan ontdekken tijdens onze tijd hier. Tussendoor ook veel zin om te mountainbiken, tennissen, zwemmen en squashen.

Wat vinden jullie belangrijk in het leven?
Wat voorop staat voor ons is positiviteit, ergens wat van maken en niet bij de pakken neer zitten. Deze karaktereigenschap zou nog wel eens van pas kunnen komen hier.

Vertel eens een geheim over jullie zelf?
Blijkbaar hebben we de afgelopen drie weken dagelijks een dopje Gin gehad bij de fruitsalade aan het ontbijt, een bijzonder recept van onze nieuwe kok.

Verslag activiteiten NVE: BBQ

Op 5 oktober organiseerde de NVE de eerste activiteit na de regentijd – en de eerste activiteit van dit verenigingsjaar. Een BBQ bij Wim’s Holland House. Iedereen had er weer zin in: het was erg druk. ’s Ochtends was het erg koud en een beetje nat, maar gelukkig werd het ’s middags lekker weer en kon iedereen onder het genot van een drankje (en met de muziek van DJ Hidde op de achtergrond) aan de BBQ en de zakken patat met mayo!

Wikke Tuinhout

Lodge Zeist

Een aantal maanden geleden heeft Amy Demissew in het huis waar zij opgroeide Lodge Zeist geopend. Deze mooie en gezellige lodge ligt in Bole Rwanda en is de eerste lodge in de stad. Amy Demissew is een Ethiopische dame, maar is getrouwd met een Nederlandse man en heeft een heel aantal jaren in het Nederlandse Zeist gewoond.
Lodge Zeist ziet er mooi, gezellig en verzorgd uit. De 10 kamers zijn allemaal verschillend, prachtig ingericht en voorzien van kunst van Ethiopische kunstenaars. In de heerlijke groene tuin kan worden ontbeten of een drankje worden gedronken.
De lodge is niet alleen zeer geschikt voor zakelijke maar ook voor privé gasten. Kijk voor meer informatie op http://www.zeistlodge.com.

Yvette Keen-Middendorp

De Vereniging Nederlandse School in Addis Ababa

Van links naar rechts:
Foto 1: Roman Tadesse en Ellen Kebede
Foto 2: Heranne Broos
Foto 3: Aimee Kleijwegt

De Taaltoekel biedt Nederlands taal- en cultuuronderwijs aan Nederlandstalige kinderen van 18 maanden tot en met 18 jaar.

De Vereniging Nederlandse School in Addis Abeba, de Taaltoekel, verzorgt al sinds het begin van de jaren tachtig Nederlands Taal- en Cultuuronderwijs (NTC). Wij zijn gevestigd op het terrein van de Nederlandse Ambassade, waar wij de kinderen een veilige leeromgeving kunnen bieden.
Van maandag- tot vrijdagochtend van 8.30 – 12.30 is er een peutergroep waarbij we een gevarieerde speel-/leeromgeving kunnen bieden. Op de middagen wordt er Nederlandse les gegeven aan verschillende groepen Basisonderwijs en Voortgezet Onderwijs. Naast de gewone lestijden hebben we ook thema- en cultuurdagen waarbij we een zaterdag organiseren met allerlei activiteiten gerelateerd aan een Nederlands onderwerp.
De school biedt ook een module Nederlandse Taal en Samenleving voor volwassenen aan, die de cursisten voorbereidt op het Nederlandse inburgeringsexamen.

Het bestuur bestaat uit leden van de vereniging en het werkt aan de randvoorwaarden om het onderwijs te kunnen laten plaatsvinden. Het team en het bestuur overleggen tweemaal per jaar en daarnaast is er een jaarlijkse Algemene Leden Vergadering, waarbij alle leden kunnen meepraten of meebeslissen over de gang van zaken op de school.
Wij zijn aangesloten bij de Stichting Nederlands Onderwijs in het Buitenland (NOB) en hebben het afgelopen jaar ook de Onderwijsinspecteur op bezoek gehad (Ministerie van Onderwijs in Nederland). Via deze contacten wisselen wij veel informatie uit om de kwaliteit van onze school en het onderwijs te waarborgen.
Voor meer informatie kunt u op onze website kijken http://detaaltoekel.wordpress.com of direct contact opnemen met detaaltoekel@gmail.com

De school heeft een team met Nederlandse leerkrachten die de lessen verzorgen, zij zullen zelf zich kort voorstellen.

De peutergroep:
De peutergroep heeft één peuterleidster, één Nederlandse assistent en twee Ethiopische assistenten. Ellen Kebede woont sinds december 2004 met haar man en dochter in Addis Ababa. Ze werkt alweer zeven jaar met veel plezier op de Taaltoekel als peuterleidster en leerkracht voor groep 1 en 2.
“Toen ik net in Addis Ababa woonde ging mijn dochter naar de Taaltoekel. Daar hoorde ik dat er gezocht werd naar een assistent voor groep 1/2, dat leek me erg leuk. Mijn achtergrond is in de Nederlandse horeca en de financiële wereld. Ik had totaal geen idee wat mij te wachten stond. Na mijn aanstelling heb ik mij volledig ingezet om zoveel mogelijk te leren, ik vond het geweldig. Er ging een nieuwe, fantastische wereld voor mij open. Tegenwoordig werk ik al een aantal jaren als leerkracht voor groep 1 en 2. Ook heb ik een aantal jaren geleden de leiding van de peutergroep op mij genomen. Met behulp van voldoende assistenten is het geweldig om met de ukken en peuters te werken, waarbij we een speels taalprogramma hebben die de Nederlandse taal bevordert.”
De vaste assistent van Ellen is Roman Tadesse, zij werkt al vijf jaar bij ons op school en assisteert waar nodig. Zij spreekt een klein beetje Nederlands en heeft veel plezier in het werken op de Taaltoekel. Roman woont in Addis Ababa, is getrouwd en heeft 3 kinderen, waarbij de jongste afgelopen augustus is geboren.
“Sinds dit schooljaar werk ik, Heranne Broos, als vaste Nederlandse peuterassistent op de Taaltoekel. Ik ben geadopteerd vanuit Ethiopië naar Nederland en woon sinds 2010 weer in Addis. Tijdens de twee jaar dat ik werkte aan de Universiteit van Addis Ababa op het gebied van milieu, ben ik getrouwd en moeder van twee kinderen geworden. Dat zorgde ook voor een verandering in mijn interesse en carrière. Nu bied ik yoga en dans aan als extra activiteiten bij de peuters. Mijn dochtertje Blen (3) en zoontje Amenti (1,5) komen ook 5 ochtenden. Hiernaast geef ik moeders ondersteuning als borstvoedings-deskundige.”

Leerkrachten van het Basisonderwijs:
“Ik ben Aimée Kleijwegt en afgelopen maart ben ik samen met mijn man Thijs en onze dochter Anne aangekomen in Addis Ababa. In april 2014 ben ik les gaan geven aan groep 4 en dit schooljaar is groep 5 erbij gekomen. De dinsdag- en de donderdagmiddagen ben ik op de Taaltoekel te vinden.
Ik hoop mijn steentje bij te kunnen dragen hier door de kinderen Nederlands te leren en er een gezellige tijd van te maken op het leukste schooltje in Addis!
Van de kinderen leer ik overigens ook een hoop, zoals waar je lekker uit eten kunt gaan en wat er hier zoal te doen is, helemaal niet verkeerd ;).”
“Ik ben Els Labberton en sinds mei 2014 woonachtig in Addis. Al meer dan 35 jaar kon je me ergens tegen komen op dit continent. Al deze jaren genoot ik met volle teugen van de zon, de mensen, de verschilende culturen en de natuur. Ik heb al verscheidene Nederlanders in Addis ontmoet, met wie ik ook leuke uurtjes heb beleefd in andere landen. In elk land had ik gelukkig een fijne baan, waaronder een keer de functie leerkracht/directeur NTC school in Ouagadougou. Op dit moment ben ik een van de  leerkrachten op de Taaltoekel en daar hoop ik ook mijn steentje bij te kunnen dragen aan het Nederlandstalig onderwijs voor onze kinderen.
De afgelopen 4 jaar woonde ik in Burundi waar ik met veel plezier een hele grote biologische groentetuin heb opgezet. Het was zo’n grote tuin dat er genoeg plaats was voor een restaurantje en de bouw van B&B hutten kon niet uitblijven. Koken is mijn passie en dus kon ik mijn creativiteit daar lekker in kwijt. Naast mijn werk op school, ben ik begonnen aan een nieuwe uitdaging: Een kleine B&B “logeren bij Els”, waar u terecht kunt voor een gezellig verblijf in een groene omgeving. Knusse kamers, super deluxe ontbijt, geserveerd op mijn terras met uitzicht op de bergen van Addis. Een plaatje.”

“Mijn naam is Onno Borkes. Sinds de start van dit schooljaar werk ik als assistent leerkracht bij de groep 6 & 8. Ik ben nog maar een half jaar in Ethiopië. In Nederland werkte ik als project manager in de IT (informatietechnologie). Mijn vriendin Sara kreeg een contract bij een NGO in Addis en na goed overleg heb ik mijn baan opgezegd en ben ik met haar meegegaan. Ik heb jarenlang muziekles gegeven in Braziliaanse percussie op de sambaschool die ik in Utrecht had opgezet. Met mijn ervaring in de IT, heb ik uiteraard de computers en de website als neventaken gekregen. We hebben inmiddels een centrale computer staan (dat heet een NAS of server), waardoor we beter de taalprogramma’s kunnen gebruiken. De voortgang van de kinderen wordt op de NAS bijgehouden. Mijn eerste ervaringen als assistent leerkracht zijn zeer positief: het is genieten om de leerlingen elke dag, elk uur te zien groeien. Ik vind het erg mooi om daaraan te mogen bijdragen!”

Leerkrachten van het Voortgezet Onderwijs:
“Ik ben Ineke Scholte, als partner meegekomen met Gerrit Holtland, nu ruim twee jaar geleden. Al tijdens de eerste kennismaking met het land gelijk even een afspraak gemaakt met Annelies, de toenmalige directeur van de Taaltoekel, of ik niet wat op school zou kunnen doen…. Ja dus, er was wel behoefte aan een assistent in het VO. Prima. Dat heb ik twee jaar gedaan, en nu doe ik ’t als leerkracht.
Mijn ervaringen zijn divers: afgestudeerd in Wageningen, een jaar voor de klas, en daarna in Tanzania gewerkt als voedingskundige. Daar woonden we vier jaar, evenals in Albanië, met onze twee kinderen. In Albanië heb ik me omgeschoold, waarna ik in Nederland heb gewerkt op de administratie van de leukste bioscoop van Nederland (!) en ook heb ik weer een jaar voor de klas gestaan. De laatste twee jaren voor ons vertrek was ik vrijwilligster bij Vluchtelingenwerk. Daar komt de passie vandaan om ook hier weer les te willen geven aan Ethiopiërs en Somaliërs: de inburgeringscursus, die ik nu in de Taaltoekel voor het tweede jaar verzorg. Behalve voor de klas staan, doe ik nog andere leuke dingen, zoals helpen in kindertehuis Alemachen; thuis lees ik graag en veel, en elke week ga ik naar een koor om lekker te zingen. Dit vind ik ook een must.
Onze kinderen wonen in Nederland, maar Gerrit en ik blijven hier waarschijnlijk nog wel even.”
“Ik ben Saskia Kloezeman en ben met 7 jaar ervaring in het Nederlandse onderwijs en na afstuderen in Verandermanagement aan de Universiteit van Utrecht in 2004 vertrokken naar Ethiopie. De afgelopen 10 jaar heb ik gewerkt in humanitaire ontwikkeling, onderwijs en bedrijfsontwikkeling en ben ik in veel gebieden in Ehtiopië geweest. Sinds vorig jaar werk ik met veel plezier als directeur en leerkracht op de Taaltoekel. Ik geef dit jaar les aan groep 3 en HAVO en VWO 4/5. Daarnaast begeleid ik het team en probeer iedere maand alle leerlingen een keer gezien te hebben. Ik ben getrouwd en mijn dochtertje Rani zit op de Taaltoekel in de peutergroep. Naast mijn werk op de Taaltoekel heb ik sinds 2009 een eigen bedrijf, North South Consulting, waarbij ik invulling geef aan de behoefte van kennis in Ethiopië bij bedrijven en organisaties. We nemen jong Ethiopisch talent aan en werken met internationale bedrijven aan het uitvoeren van (praktisch) onderzoek, advisering voor de waardeketen, ondersteuning in het opzetten van een netwerk en het uitwerken van relaties met lokale gemeenschappen (e.g. lokale boeren). Mijn huidige opdrachten ondersteunen de private gezondheidssector en het ontwikkelen van hoger onderwijs in Ethiopie.

Van links naar rechts:
Foto 1: Els Labberton
Foto 2: Onno Borkes
Foto 3: Ineke Scholte
Foto 4: Saskia Kloezeman

Nieuw leven buiten Addis

Van Addis naar Urla, in 52 dagen…

Het was me de zomer wel, zullen we maar zeggen. Verhuizingen zijn nooit easy zegt men, gelukkig heb ik niet al te veel ervaringen met verhuizingen dus ik weet het niet zo goed. 7 jaar gelden verhuisden we naar Ethiopië. Met 20 dozen en 2 pups. Afgelopen zomer zat onze tijd in Ethiopië erop. Tijd om te vertrekken met een 20 voets container en drie kinderen. Ik vloog eind juni met de kids al naar Nederland en Bert maakte de werkzaamheden in Addis af en tussendoor gingen we op onze nieuwe plek kijken naar huizen en scholen. Izmir in Turkije zou de volgende post worden. Een huis werd gevonden en alles leek op rolletjes te gaan.

Helaas liep het allemaal wat anders dan gepland. Bert raakte op een avond in juli betrokken bij een auto ongeluk waarbij hij zelf ongedeerd bleef maar iemand anders overleed, met alle gevolgen van dien. Iets waar we altijd bang voor waren en waardoor hij onverwachts al veel sneller in Nederland was dan gepland. Het was voor hem een heel abrupt en verdrietig afscheid van Ethiopië.

Maar tijd om daar lang bij stil te staan was er eigenlijk niet, want nu moesten we vanuit standplaats Hoogezand in Nederland de gehele verhuizing regelen. Vanuit Ethiopië en Nederland kregen we heel erg veel steun. De Turkse Ambassade werkte alleen niet erg mee en daardoor was Berts visum vertraagd en nog meer vertraagd…. Uiteindelijk ging ik half augustus met onze jongste dochter Lynn alvast naar Turkije. Ik was het wachten in NL zat en het huis was beschikbaar, dus waarom langer wachten? We konden aan de slag! Turkije kent IKEA met alles erop en eraan dus de inboedel werd daar gekocht. Langzaam vulde ons huis zich en een week later kwam ook Norah al over naar Turkije en nog een week later voegde ook Bert en onze jongste zoon Aike zich bij ons en was de family compleet! Eindelijk! Drie dagen later gingen de meiden naar hun nieuwe school. En dit gaat hier allemaal per schoolbus. ’s Ochtends worden ze opgehaald, om 7.20 uur.. en dan om 16.00 uur zijn ze weer thuis. Ik mis het contact met de leraressen….. het communiceren via een logboekje vind ik maar niks. Maar, niet getreurd, de meiden hebben het zichtbaar naar hun zin en komen bijna altijd voorzien van een glimlach weer de bus uit. Bert volgt zo’n twee uurtjes later en dan kunnen we om zes uur samen avond eten. Altijd een heerlijk moment.

Voor ons is Turkije een soort van grote speeltuin met hemels gevoel. Alles (nou ja, bijna alles) is beschikbaar en de service is niet zo top als in Dubai, maar we mogen niet klagen. De wegen rondom ons dorp Urla en de grote stad Izmir zijn prima. We kunnen de zee zien vanuit onze straat. In de winkel kan ik (bijna) alles kopen. Er is altijd benzine. Dat is het gekke. Ik ben nu ‘al’ 3 maanden weg uit Ethiopië, maar ik blijf ‘stressen’ of er wel of geen benzine is als mijn tank bijna leeg is. Onzin natuurlijk, maar dat gevoel raak ik maar niet kwijt. Mensen op straat zullen vast en zeker zien dat we niet Turks zien, maar het valt niet zo op en weinig mensen hebben er een boodschap aan. We zijn dus heerlijk anoniem.
Nu moet ik wel opmerken dat niet iedereen het met me eens is dat het hier zo makkelijk gaat. Tijdens een etentje van de Internationale Womans Association bleek wel dat menig vrouw zich ergerde aan de ‘bumpy roads’, ‘noisy cars’ en ‘everything goes soooo slow’. Ik dacht: nou dames, het kan allemaal nog wel een paar graadjes “erger” hoor! Ze moesten lachen dat ik het allemaal zo easy vond en ze klaagden rustig weer verder. Ik denk dat als Ethiopië je referentie is, de rest van de wereld als woonplaats heel goed te doen is. Maar goed, mijn referentie is dan ook beperkt tot Ethiopië en Turkije. Laten we concluderen dat Turkije na Ethiopië een goede volgende stap is geweest voor ons!

Vaak wordt gevraagd of we Ethiopië missen. Ik mis het land zelf (nog) niet. Het is hier simpel weg zoveel gemakkelijker en het lijkt qua natuur af en toe heel erg op Ethiopië. Tel daarbij op dat de zee om de hoek is. Maar misschien komt het gemis nog. Wel mis ik op dit moment de mensen, onze lieve Nederlandse en Ethiopische vrienden, waar we zoveel mee hebben doorgemaakt de afgelopen jaren. Als ik een Ethiopiër op tv zie slaat mijn hart eventjes over. Ik mis onze Elsa en Eskedar, onze twee nannies, die al die jaren zo in ons leven verweven waren. Niet om hun poets – en kook kwaliteiten, dat kan ik prima zelf, maar gewoon om hun ‘zijn’. Er is niemand naast mij en Bert die onze kinderen zo goed kennen als zij. Ik vind het wel eens lastig dat zij geen deel meer uitmaken van ons leven en ik voel me ergens een soort van schuldig dat ik hen de kinderen ‘gedeeltelijk’ ontnomen heb. Kinderen waar ze zoveel jaren met alle liefde voor gezorgd hebben, vanaf de dag dat ze geboren zijn.

Toen de eerste dozen met spullen kwamen per luchtvracht moesten we toch wel een traantje wegpinken. Zo veel herinneringen die opkwamen van het land waar we met zo veel plezier en liefde gewoond hadden, waar alle drie onze kinderen geboren zijn. Toen ik Ethiopië verliet was ik er stellig van overtuigd dat ik er gauw terug zou komen. Puur om mensen terug te zien die zich al die jaren om ons heen hadden bewogen en waar we zoveel mee hadden meegemaakt. En nog belangrijker: om mijn kinderen de kans te geven hun geboorteland niet te vergeten en nog beter te leren kennen. We zullen zien of dit in de nabije toekomst gaat gebeuren.

Kyra

Nieuwe restaurants

Op verschillende plekken verschijnen als paddestoelen nieuwe eetgelegenheden uit de grond. Dit keer nemen we Al Yemen en Dodi in Old Airport onder de loupe.

Al Yemen, Old Airport, Lideta

Dit nieuwe Yemenitische Restaurent zit direct naast Ari Rang de Koreaan en tegenover de ambassade van Botswana. Bij binnenkomst is er voor ons een grote tafel klaargezet (we zijn met zijn tienen). Net als bij de Koreaan of Loti zijn er meerdere ruimtes waar je kan zitten. De muren zijn vers geverfd maar er hangt (nog) niks aan de muur. De stoelen zien er ongemakkelijk uit en zijn dat ook. Maar op zich is dat in vele eettentjes hier in Addis. De bediening is uiterst aardig en bereid om te helpen. Het duurt alleen vrij lang voordat onze bestelling van het drinken wordt gebracht. We hebben ondertussen het voorafje al gehad…. De hoeveelheid eten is prima en wordt ook direct aangevuld als het op is. Als we om de rekening vragen zijn we aangenaam verrast door de prijs! Misschien overbodig om te melden maar ik doe het toch: er wordt geen alcohol geschonken.

Dodi, Old Airport, Lideta

Dit Libanese Restaurent is gelegen naast Yod Abessinia bij Karlplatz. Het is niet te missen door de grote borden aan de buitenkant en gevel. Eerste indruk als je binnenkomt lopen is goed. Het ziet er schoon en fris uit. We gaan boven zitten op het balkon. De heren bestellen een pizza en wij Fishcutlet. Dit laatste wordt zeer origineel geserveerd op sate stokjes met een heerlijk sausje in kommetje erbij en rijst. De bediening is zeer vriendelijk en snel is onze ervaring. Ik heb wel van anderen gehoord dat dit kan verschillen. Onze ervaring was goed, ook toen de rekening kwam. Het is iets duurder dan Al Yemen maar nog steeds zeer voordelig. Ook hier wordt geen alcohol geserveerd.. Dit voor de liefhebbers hiervan.

Mirjam Jansen-Kiers

Merga

In januari van dit jaar werden 6 kinderen uit het westen van Ethiopië gebracht door iemand van een organisatie die zich inzet voor gehandicapten. Ze hadden allemaal klompvoeten, 5 jongens en één meisje en zagen er stuk voor stuk bang en verlegen uit. Geen van allen sprak Amhaars, de nationale taal, maar Oromifa, hun stamtaal. Eén jongetje van een jaar of 7 viel op omdat hij broodmager was, enorm grote oren had en huilde. Hij wilde niet blijven en ging zelfs gillen toen degene die hen had gebracht, vertrok.
Dat jongetje heet Merga. Als magere kinderen aankomen ben ik geneigd te denken dat ze het thuis niet goed hebben maar in zijn geval kreeg hij waarschijnlijk te weinig te eten maar genoeg liefde. Het lijkt bizar dat de kinderen door een vreemde naar een totaal vreemde omgeving worden gebracht en dat er nagenoeg geen contact is met de ouders. Sinds de mobiele telefoon ook in Ethiopië zijn intrede heeft gedaan bellen ouders weleens maar er is nog nooit een telefoontje voor Merga gekomen. Dit is de Ethiopische werkelijkheid. Ik ben passende kleding gaan zoeken terwijl het groepje door het personeel in bad gestopt werd. Gelukkig is daar iemand bij die hun taal wel spreekt. Merga had één klompvoetje, die anderen allemaal twee.

Ze konden vrijwel meteen in CURE hospital terecht en kwamen op de lijst om geopereerd te worden. Merga was nog steeds verdrietig maar hij speelde en at zijn bord leeg. Toen het zijn beurt was om opgenomen te worden ontstond er een nieuw drama. Was hij net gewend moest hij weer naar een nieuwe plek waar hij niemand kende!

Hij kwam terug uit het ziekenhuis met zijn voet in het gips en kon zich na een paar dagen goed redden op krukken. De controle afspraak na 6 weken was weer een heel gedoe maar hij kreeg in de gaten dat hij niet weer opgenomen hoefde te worden. Na 3 maanden mocht het gips er voorgoed af en werd er een beugel aangemeten. Toen ik terugkwam uit Nederland eind juli zag ik een jongetje met grote flaporen voetballen als de beste. Hij kwam lachend op me af rennen. Ik had geen idee wie hij was maar het was Merga.
Hij was al een tijdje klaar, had zijn eerste paar schoenen al versleten maar de verantwoordelijke organisatie nam de telefoon maar niet op. Merga had het inmiddels prima naar zijn zin in Alemachen en zag er goed uit. Hij was onderhand het stoutste jongetje geworden die heel goed Amhaars had geleerd.

Dagelijks probeerde iemand contact te krijgen maar niets lukte, tot vorige week! Degene die hem en die anderen gebracht had in januari heeft met geld van de organisatie gesjoemeld en was ontslagen, vandaar! Merga heeft maanden te lang in Alemachen gewoond maar dat schijnt niemand een punt te vinden. Hij werd 3 dagen later al opgehaald en nam lachend afscheid van iedereen. Blij dat hij naar huis mocht met weer nieuwe schoenen waar beide voeten nu goed inpassen. Op weg naar een betere toekomst.

Diny Dooper

Vragen en reacties: diny.dooper@gmail.com

Bale Mountains Lodge

Een hoogtepunt in Ethiopie

Met een tussenlanding in Arba Minch, stuiteren we een half uur later op de landingsbaan van Goba, een langgerekt straatdorp aan de voet van de Bale Mountains. Het vliegtuig hobbelt nog wat op een weiland en komt tot stilstand voor de aankomsthal, gemaakt van een zeecontainer. De chauffeur van de lodge staat klaar om ons naar de accommodatie te brengen. Een tocht van ruim 2 uur over een weg  die je behoorlijk wakker houdt. De rit is afwisselend.  Dan weer gesloten bos, dan weer een open vlakte. Prachtige roofvogels vliegen op vanuit de berm. Vooral het Sanetti plateau, een eindeloze vlakte op 4400 meter hoog, is prachtig met kilometerslang lage struiken. Je waant je bijna in een Bijbels landschap.

Lichtelijk door elkaar geschut komen we aan bij de Bale Mountain Lodge. Guy Levene, de initiatienemer  en ontwikkelaar van deze bijzondere accommodatie, verwelkomt ons hartelijk en steekt met een overdosis Britse humor zijn enthousiasme voor deze plek niet onder stoelen of banken. Een geboren verteller en bovendien een doorzetter, vindingrijk en ambitieus; eigenschappen die je moet hebben om zoiets van de grond te krijgen.

We worden begeleid naar onze onderkomens. Er zijn 9 tradioneel gebouwde bungalows, elk met een kachel (die elke avond om 7 uur voor je wordt aangestoken).  Elke slaapplek heeft een eigen karakter en weergaloos uitzicht. Je kunt de vogels vanuit je bed spotten.

Guy en zijn vrouw Yvonne zijn de eerste buitenlanders die toestemming kregen om een lodge te bouwen in een nationaal park en hadden de droom om een duurzame accommodatie te bouwen, voor avonturiers die van pure natuur houden en waar service hoog in het vaandel staat. De elektriciteit wordt opgewekt door een eigen ontworpen waterkrachtcentrale en we zien met eigen ogen hoeveel werk en toewijding dit gekost heeft. Een kilometers lange pijp, rustend op tientallen pijlers, komt uit de bergrivier en voedt een transformator, die meer dan genoeg stroom levert voor de hele ‘plant’. Een letterlijke  krachttoer van 9 maanden, met 40 werkers en 70 ezels voor de aanvoer van het materiaal.
‘s Avonds eten we bij knapperend haardvuur aan lange tafels met gasten uit  alle werelddelen. Niet alleen leerzaam maar ook heel gezellig.
De volgende dag is het vroeg op voor ‘birdwatching’  rondom de lodge. Je wordt ingewijd in de enorme diversiteit van het vogelleven. Heel veel endemische (gebiedseigen) exemplaren. Prachtig om te zien. In de middag nog een kleine wandeling en genieten op het terras, met een goed glas wijn.
Dan is het zondag, de dag van de  Ethiopische wolf. We rijden terug naar het Sanetti plateau, een rit van ruim anderhalf uur over dezelfde hobbelweg.
Het ziet er aanvankelijk niet goed uit, er hangt veel mist. Maar dan komt er opeens een opklaring en plots komt de Ethiopische wolf op het open veld aanlopen. Fier, spitse snuit.  Lichtbruine vacht als karamel. Zijn kop afgezet met pluizige biezen. Hij staat rank op de poten, schuifelt wat heen weer en rolt door het lage gras. We konden heel dichtbij komen. Na een kwartier had ie genoeg van het theater en gratieus verdween ie achter de heuvel. Wij waren getuige geweest van een bijzondere ervaring. En dan nog even genieten van de buizerds, hazen en kleine knaagdieren. De dag eindigt weer met interessante openhaardgesprekken en een smakelijke maaltijd. Op de dag van vertrek weten we wat ons te wachten staat, ruim twee uur hobbelen tot aan Goba met prachtige uitzichten.

Bale Mountains lodge is meer dan de moeite waard, eigenlijk mag niemand Ethiopië meer verlaten zonder deze plek bezocht te hebben.

Marleen Ruhof

Praktische informatie:

  • Vanaf Addis Ababa is het 7 uur rijden
  • Vliegen kan sinds kort met Ethiopian Airlines naar Goba, via Arba Minch
  • Prijs voor residents: USD 150,00 per persoon. Deze prijs is inclusief eten, drinken en activiteiten
  • Kinderen t/m 7 jaar gratis, kinderen t/m 12 jaar betalen de helft

Klaverjaspoot NVE

Een Nederlandse Club zonder een klaverjaspoot is amper serieus te nemen. Daarom zijn we blij om aan te kondigen dat vanaf de eerste donderdag in november (de 6de)  de maandelijkse klaverjasavond van start gaat.
Mensen die belangstelling hebben kunnen zich aanmelden bij Mascha of Onno. Ook als je in november niet kan, maar wel graag vanaf 4 december wilt komen, kan je je gewoon aanmelden. Geef ook even aan of je gevorderd bent, of eigenlijk nog een beginner.
De locatie voor de eerste avond alsook of het de Amsterdamse, Rotterdamse variant wordt, zal aan iedereen die zich aanmeldt, bekend worden gemaakt.

Aarzel niet, meld je aan, graag voor 2 november!

Mascha Middelbeek (mmiddelbeek@yahoo.co.uk)
Onno Koopmans (onno.koopmans@minbuza.nl)

Oproep Els Labberton

Voor een goede balans tussen werk en ontspanning ben ik op zoek naar mensen die het leuk vinden om een avondje te bridgen. Ik zoek dus nog drie partners. Nationalteit niet van belang als we allemaal volgens het Accol systeem spelen.
Ik ben ook een tennisfreak geweest. Door een blessure een tijd uit de running, maar ik wil weer beginnen. Ik speel niveau 6/7, al zal dit wel weer wat oppeptijd nodig hebben en speel het liefst gemengd dubbel.

Telefoonnummer Els: +251939881462

Agenda komende activiteiten NVE

14 november

Alles-uit-je-hoofd-quiz (een soort pub-quiz) op het ambassadeterrein. Aanvangstijd 19.30. De NVE zorgt voor bier en fris. Voor het eten doen we een potluck – ieder team neemt wat eten mee.
NB. Hiervoor moet je je opgeven in teams van 4 a 5 personen. Graag uiterlijk woensdag 5 november aanmelden! Op basis van de aanmeldingen coördineert de NVE wat voor een soort gerecht elk team meeneemt.

6 december
Sinterklaasfeest op het terrein van de Taaltoekel.

12 december
Kerstborrel bij Wim’s Holland House.

We hopen jullie bij (een van) deze activiteiten te zien! Meer informatie over de verschillende activiteiten volgt later. Bij elke activiteit is het mogelijk om lid te worden van de NVE.

De alles-uit-je-hoofd (dus laat je telefoon maar thuis) quiz

Vrijdag 14 november 2014   
Om half acht op het terrein van de Taaltoekel (Nederlandse school op het ambassade terrein. Er is alleen buiten parkeerplaats, binnen parkeren is niet mogelijk).

Geef je uiterlijk 10 November op via mailnve@gmail.com
Je kunt je individueel opgeven of met een groep van maximum 5 personen.

De bedoeling is dat iedere groep iets te eten en te drinken meeneemt. Zodra we weten hoeveel mensen / groepen er mee doen, zullen wij laten weten of je een voorgerecht, hoofdgerecht of nagerecht mee moet nemen.

Oproep voor Sinterklaasfeest

Over 2 maanden is het alweer zover: het Sinterklaasfeest bij de Taaltoekel zal plaatsvinden op zaterdagmiddag 6 december!

Nadere informatie en de officiële uitnodiging van de Ambassade volgen nog, maar bij deze willen wij graag alvast uw aandacht vragen voor het volgende.

Bij een Sinterklaasfeest horen natuurlijk pepernoten, maar helaas zijn die in Addis Abeba niet te koop. Dit betekent dat alle pepernoten uit Nederland of België moeten komen.

Wij zijn dus dringend op zoek naar mensen die voor begin december naar Nederland of België gaan en die pepernoten/strooigoed voor ons kunnen meenemen. Uiteraard worden de kosten van het strooigoed door ons vergoed.

Dus: gaat u binnenkort naar Nederland of België en kunt u pepernoten/strooigoed voor ons meenemen, laat het ons dan a.u.b. even weten via de mail (mirjam@jansenkiers.nl) of telefonisch (0922 738972).

Advertenties